Páxina Principal

¿O CEMINTERIO MORTO?
(Luns, 12 de Maio do 2008 ás 01:21 horas.)

Este domingo saía no xornal El Pais un artigo sobre a curiosa traxectoria dun premiado e laureado ceminterio como o de Fisterra , que , aínda sen rematar e sen darlle uso, está sendo devorado polos toxos e todo tipo de herbas nas ladeiras do monte onde está, a medias construído;nun fermoso paraxe, camiño do mítico final do camiño para miles de pelegríns que visitan a nosa vila e o noso cabo;e iso non é o peor, o peor e que ,tamén está sendo devorado pola desidia do Concello, da Diputación, da Xunta , e tamén da poboación, que como en moitas outras cousas, parece que soio sabe queixarse nas tabernas , sen facer nada máis para solucionalo.

Despois de asistir ao deterioro prolongado no tempo destos bloques de formigón, ún xa non quere plantexarse se a idea é boa ou se non;o que eu persoalmente quero é que isto remate dunha vez por todas.Canso xa de discutir sobre si a idea de que o ceminterio, unha vez rematado o proxecto, estea situado neste lugar, é a máis idónea ou non,o máis prioritario, ao meu entender, é rematar dunha vez con todo isto, pois a imaxe que estamos a dar con todo este espectáculo bochornoso é a mesma de sempre:un pobo caótico, onde nunca se remata o que se empeza , e onde a desidia impera en moitos dos aspectos das nosas vidas.

Eu, persoalmente, creo que ese mesmo proxecto rematado, con un entorno acondicionado, con uns accesos preparados ,instalacións axeitadas i en acorde có entorno sería maravilloso para Fisterra.Loxicamente tería que ser respetuoso có medio ambiente;neste senso sería moi estricto, igual que no aspecto estético.

Creo que o enclave dá de cheo coa nosa esencia mariñeira e de intensa conexión co mar co que convivimos en vida, como para non descansar preto del;sería algo así como unha simbiose final, que nos devolve á nosa orixe...

De todas formas, o que hoxe quero é alertar contra a desidia , contra a preguiza;fagamos unha consulta popular,busquemos cartos para rematar o proxecto ou descartemolo e tiremos estos bloques de formigón e deixemos que medren libremente os toxos, pero , por favor, non permitamos nunca, que o ceminterio sexa como un espello onde vexamos a nosa propia dexeneración..a nosa impotencia ou a nosa falta de valor para tirar para adiante;teñamos un pouco decencia e amor propio.

*Por certo,aparte de toxos,aos arredores dos bloques de cemento, brotan tódolos anos unhas maravillosas lavandas, que máis dunha vez, acompañaronme coa súa fragancia na taberna.

Commentarios (1)

REFLEXIÓNS DENDE A TABERNA
(Xoves, 08 de Maio do 2008 ás 16:31 horas.)

Atesouro no meu interior con moito agarimo, recordos, vivencias e anécdotas dos meus anos en Compostela, mentres estudaba na Facultade de Ciencias da Educación;entre outras cousas, ese foguete interior que aniñaba no meu estómago e que me orientaba ao coñecemento do todo, a experimentalo todo, a sentilo todo, basicamente, o desexo de sentir era o motor da miña vida durante ese período de tempo;o impulso por comerte o mundo era superior a calquera reflexión pousada e madura, pois ese non era o momento para elo.A música, a poesía, o sexo, a festa...todo o que se traducira en pracer, era sinónimo de vida.(o estudio e os coñecementos universitarios, tamén, aínda que non tanto a constancia en elo, nunca foi o meu forte).

Hoxe,ollando uns vellos cadernos de letras de cancións, poemas e outros escritos, reflexións de aqueles anos, atopeime con estre escrito que lle adiquei a Fisterra:

Estes meus pasos

cada día máis tolos

e soios tamén

como a sensación abrumadora

dun día de choiva

Este meu camiñar

quizáis case quedo

berra, ruxe

así o mar enfurecido

pelexa soio coas rochas

(é cedo e a porta ábrese na Insua,

dende alí ollareina deitada

agardando a ser amada

polos mesmos que a viron á sombra

antes que a Ela en persoa)

Estes meus pasos

máis fortes cada pegada

con bágoas tamén

de aqueles que deron ao fin

có seu sitio, a súa casa

Este meu camiñar

agora de súpeto namorado

silencia,rí

como aquel que xa escoita

o que sempre envexou ouvir

Esta miña gaiola

este meu lamento

Fisterra

este meu alento.

Loxicamente, non é a miña finalidade falar de poesía, e menos deste "escrito", onde eu arrancaba do meu interior unha contrariedade de sentimentos de cara ao meu pobo.Desta cuestión quero falarvos, e quero facelo, por que creo que comparto con moita xente este sentimento .

Adoro Fisterra, é a miña terra, a terra dos meus pais, dos meus avós;este fermoso lugar ten unha forza especial que me atrae dun xeito irracional.Eu coñecían a xente que non sentía isto polo pobo ou cidade da que era natural, i eu iso non podía entendelo, por que para mín, Fisterra é algo que forma parte de mín.Non é o mesmo ser de outro lugar, ser fisterrán, é ser diferente, non digo millor ou peor, pero sí diferente;por este feito síntome profundamente orgulloso , e creo que xa de por sí, imprime unha singularidade.En fín, non quero perderme por estos derroteiros..pero Fisterra e os fisterráns, aparte de ter moitas virtudes e moitas singularidades que nos fan únicos, tamén temos uns defectos e outras singularidades que nos fan únicos no aspecto negativo, e que, representando o que representamos, non deberiamos permitirnos:son moitos, vou a pararme núns poucos, a nivel de autocrítica constructiva, para intentar espertar as conciencias para estar algún día á altura do que se supón que debemos estar:

*Cando ún entra na nosa vila atópase coas rúas cheas de bolsas e latas de refrescos tirados no chan, excrementos de animais, cans ceibos e nula selección de residuos.

*As fermosas praias carecen de servicios en acorde coa súa importancia e beleza.

*A conservación do casco histórico e nefasta, o ladrillo cólase entre a secular pedra dando paso ao máis xenuino feísmo urbanístico.

*A facharda portuaria é do máis horrendo que vín nunca, e o novo porto, lonxa cibernética incluida e fora de lugar incluída,con espazos mal definidos e nada prácticos,cheo de ferro, agora oxidado, onde non se pode nin circular, nin aparcar.

*En Fisterra non existen zoas verdes, nin xardíns..a antiga praza agora é un caótico aparcamento de coches.

*Por eso non hai xardineiros,por haber soio hai un barrendeiro,Manoliño.

*Inexistencia de rúas centricas peatonais onde disfrutar de paseos sen ter que esquivar coches e camións de reparto.

*Paseos marítimos, farolas, papeleiras,etc..en estado de abandono, sen mantenemento tras ser destrozados pola falta de civismo da poboación:todos, sen excepción.

*Elementos históricos do pobo , como fontes públicas, igrexa e outros elementos que conforman o patrimonio histórico deixados da man de Deus;tampouco respetados pola poboación que non sabe distinguir un cruceiro que un muro de ladrillo.

*Escaso interese pola cultura por parte da xuventude e polas institucións, a falta dunha casa de cultura xa o dí todo.Un dato importante:non hai ningunha librería como tal en Fisterra, as que houbo pecharon por quiebra;é triste e desesperanzador , pero é real.

*Seguimos sendo unha cuna de futbolistas pero sen proxección de futuro, non se aposta por eles dende as estancias que poden facelo.

*O entorno do faro, emblema de Fisterra, e agora Patrimonio Europeo, ao meu entender, a vergoña de Fisterra;por haber, non hai nin servicios públicos, unha maravilla natural, chea de cemento e desaproveitada;un maná para os vendedores de rosquillas que fan o agosto sen licencia e sen pagar inpostos,con casetas paralizadas dende fai anos e con un cementerio premiado e que non ten luz ao parecer..en fin

*O sector pesqueiro e marisqueiro non se regula nin se regulará, a avaricia, a falta de unión, o furtivismo, a especulación e a espiral de intereses que move este mundillo nunca permitirá que se saque rendimento a este potencial marisqueiro e pesqueiro que teñen as nosas costas...serán os de fóra quen se leven os cartos..despois choraremos e pediremos subvencións.

*As grandes citas anuais corren perigo:a festa do longueirón, o entroido, o San Xoán,festa da praia, etc..van a menos, sabémolo.¿Porqué?Por que xuntos somos incapaces de levar a cabo proxectos importantes.

Amo esta terra compañeiros, pero algo falla, e temos de deixarnos de buscar aos responsables fóra, asumamos a nosa parte de culpa e fagamos o necesario para millorar as cousas.Soio así estaremos onde nos corresponde.Gustaríame non darlle a razón a esa avoa que dicía:Fisterra é especial e fermosa pola man de Deus e non pola man do home.

Non podemos vivir soio do nome;eu non estou disposto ¿e vós?

Prefiro a Fisterra que encabeza o Post

Commentarios (2)

GRACIAS DON GIOVANNI
(Martes, 29 de Abril do 2008 ás 16:03 horas.)

Hoxe quero falarvos de Kultpilger Wilhelm Johann Treimer,alias "Don Giovanni",natural de Bayern,Alemania, de 52 anos de idade e que dende fai moi poucos días, cumpre un ano de estancia entre nós, en Fisterra.É o señor da cazadora negra, con barba branca e boina que está á dereita na fotografía que encabeza este post.En primeiro lugar quero agradecerlle a súa colaboración na edicción do vídeo que enviamos a semana pasado a Vancouver, Canadá, con motivo do Festival "Pilgrimage", do que vos falei no artigo que precede a éste, e , por outro lado, porque descubrín, mentres traballabamos neste proxecto,máis profundamente a unha grande persoa que se esconde tras o atuendo de eterno pelegrín có que sempre envolve o seu corpo.

Don Giovanni, como quere que o chamen , chegou a Fisterra fai un ano e decidiu quedarse a vivir entre nós;lembro perfectamente esos días, agasallaba aos nenos e maiores con pinzas de colgar a roupa que el pintaba e decoraba dun xeito e con uns matíces estéticos moi particulares;o mesmo facía cando a modo de agradecemento, ún tiña a sorte de recibir unha das súas belas postais, que el mesmo creaba...e utilizaba para comenzar a crear vínculos afectivos entre él e a xente do pobo , coas que pouco a pouco ía entablando relación; a súa maneira de despedirse (ese suave roze dos dedos meñiques da mán), non sei, un montón de pequenos detalles que conforman o seu universo, sempre pacífico e sensible, flexible e risueño...como a infancia mesma.

O caso é que foron pasando os meses, e xa todos parece que coñecemos ao alemán da boina, o que sempre está sorrindo e ao que lle dá por bailar cando soa a música, ese persoaxe que paso a paso xa forma parte das nosas vidas, pero que , somentes, aínda descoñecemos moito;sen ánimo de entrar na súa vida persoal, sí me gustaría resaltar unhas realidades que están ocultas e que me impresionaron neste tempo no que tiven a oportunidade de compartir con el un montón de experiencias:

Don Giovanni é un ser excepcional, amante e respetuoso có entorno no que vive,un grande coñecedor de Fisterra;coñece cada pedra, cada recuncho do pobo, cada camiño do monte,cada sendeiro, cada praia,cada fonte perdida, cada pequeno regato que se esforza en non morrer,cada perdido lugar onde disfrutar dunha fantástica panorámica da nosa península, cada especie de árbore, de flor, de insecto , peixe e animal, cada personaxe carismático da vila, cada taberna, cada edificio público, cada plaza....e todo elo teno capturado na memoria do seu ordenador;todo elo dun xeito metodico e profesional;a súa cámara fotográfica e de vídeo acompáñano a onde vai, porque Fisterra é para él un descubrimento que lle cambiou a vida e por elo non quere que o olvido lle xogue unha mala pasada e algún día todo se perda;por todo elo o seu archivo é dun valor incalculable,traballa a reo na edicción de videos e montaxes fotográficos que envía aos seus familiares e amigos en Alemania.Tiven a sorte de poder ver moito do seu traballo e penso que Fisterra débelle algo a este altruista amante de Fisterra, que promociona Fisterra sen pedir nada a cambio, soio o amor que lle ten a esta terra.

Ao mesmo tempo penso, ...que daría eu por ter un talento como Don Giovanni, para poder promocionar as maravillas do meu Fisterra... e todo elo dende o corazón dunha persoa que non está condicionada, imparcial e non sometida a ningún tipo de influencias, nin políticas, nin persoais, nin de ningún outro tipo;tan soio un amante de Fisterra, ata tal punto, que deixou todo atrás por un sitio que se chama FISTERRA.

Por todo esto e por moito máis, hoxe quero adicar estas verbas ao, agora amigo Don Giovanni, e darlle gracias por estar entre nós;con xente como el, Fisterra é un sitio millor para vivir.

Commentarios (0)

ESTAREMOS EN "PILGRIMAGE" EN CANADA
(Venres, 11 de Abril do 2008 ás 15:33 horas.)

Hola amigos, supoño que non sabedes do que vos os estou a falar, pero non vos preocupedes, agora vos explico:PLIGRIMAGE é un festival de música, danza e poesía que están a organizar uns amigos pelegríns do Quebec (Canadá), chamados Fred, Suzanne e Ella, unha maravillosa familia que o ano pasado estiveron facendo o camiño dende Francia e que remataron en Fisterra, vivindo na Taberna Ultreia unhas inesquecibles veladas musicais a cargo de Fred á guitarra e a súa filla de 10 anos,Ella, ao violín;xa vos falara delo hai un tempo.Ahí van unhas fotos para refrescarvos á memoria:

Ella,Suzanne,Fred ,Velay na Taberna (2007)

Pai e filla en directo

Como vos ía dicindo, este Festival ten unha doble finalidade,cada unha delas, noble por donde se queira mirar, aínda que eu pararíame máis na segunda parte;por unha parte potenciarase o camiño como unha alternativa espiritual, cultural e humana, onde o intercambio cultural e o aprendizaxe no día a día forma parte de cada paso que ún vai dando ata alcanzar a meta que un se fixa;experiencia que se recomenda pois ao mesmo tempo é unha oportunidade única de coñecer un país como España e Galicia concretamente(palabras de Fred). as súas xentes, paisaxes e características propias que a fan un lugar especial no planeta...e a outra parte que é á que realmente hoxe quero entrar eu:recaudar fondos para unha UNIDADE DE COIDADOS INTENSIVOS DE RECEN NACIDOS PARA O HOSPITAL XERAL DE VICTORIA BC.

Victoria é a capital da Columbia Británica (no Canadá), situada na illa de Vancouver, e foi alí, onde a pequena Ella, tivo un grave problema de saúde ao nacer, e onde estivo a piques de morrer;gracias , case a un milagre, puido seguir vivindo e dando, hoxe en día , tantas e tantas satisfacións aos seus pais, que hoxe comparten con ela o seu amor polas viaxes que fan polo mundo, pola paixón pola pelegrinaxe e pola música, así como polo descubrimento e coñecemento constante de novas culturas e costumes doutros pobos que cada vez que poden visitan;Galicia e Fisterra foi un deles e nós poidemos comprobalo nas numerosas charlas que tivemos con eles, así como no contacto constante que temos vía e-mail.Son unha xente maravillosa e agora queren colaborar con ese Hospital na consecución desa Unidade de Coidados Intensivos que tanto precisa, para que outros nenos non pases polo que a súa filla pasou.Nesa tarefa están e o día 3 de Maio na Igrexa Presbipteriana de St Andrews de Victoria BC de 7:30 da mañán a 21:00 da noite a poesía, danza ,música e a imaxe encherán un espacio multicultural que buscará unha causa noble para axudar a unha comunidade a ter unha vida millor.Na imaxe que encabeza este post aparece o fabuloso cartel deste festival onde intervirán dende a nai da pequena ata poetas escoceses, músicos flamencos españois, tamén unha colaboración do poeta fisterrán Modesto Fraga, que aceptou a miña petición para facelo e un video que eu enviarei ao acto con imaxes de Fisterra e unha mensaxe dende a Taberna Ultreia, a petición de Fred e Suzanne;isto encheme de orgullo, polo que xa estou traballando en elo e brevemente será enviado o vídeo , que será proxectado nunha pantalla xigante no festival,xunto con outros vídeos enviados doutras partes do mundo.Por último dicir que xa conseguiron 23.000 dólares dos 30.000 que necesitan, polo que agardan conseguir o obxetivo, pois coas entradas ao evento e outras iniciativas que están en marcha, de seguro , todo chegará a bó porto.

Nada máis compañeiros, soio quería compartir con tod@s esta satisfación por gozar da oportunidade de colaborar nesta iniciativa tan noble que esta xente tivo a ben poñer en marcha;éstas son as pequenas cousas que fan que ún se sinta por un instante moi grande.

Se vos atrevedes có inglés tedes información pinchando AQUÍ

Commentarios (3)

DIEGO NAYA PRESENTA "INDIA B&N" O 13-03-08
(Domingo, 02 de Marzo do 2008 ás 16:46 horas.)

diego_naya_400_01

"Non importa que sexa na Capadoccia turca, na lonxana India ou na cercana Costa da Morte, o importante é estar ahí, onde está sucedendo algo, mirar, observar e nunha imaxe plasmar toda a esencia do que está acontecendo.O caos dunha explosión, o desconcerto dun accidente, a cultura dun pobo, o sorriso dun neno, a mirada dun ancián, e...contaxiarme, misturarme, emocionarme e intentar, con esta imaxe, transmitir todo o que eu vín e sentín nese momento...".

Así entende Diego Naya a fotografía e a súa paixón por ela.A Taberna Ultreia vai a ter a sorte de poder disfrutar dunha exposición fotográfica do seu selo titulada "INDIA B&N" a partires do vindeiro día 13 de marzo e que estará ata o 24 do mesmo mes para que poidamos disfrutar dela.Esto será na planta baixa do local,polo que vai a supoñer, ao mesmo tempo, un cambio significativo no aspecto estético do local.

Diego Naya é un fotógrafo de Laracha que traballou para diversos xornais como El ideal Gallego,Diario de Bergantiños,Dxt Campeón,El Correo Gallego,Galicia Hoxe ou Terras e que actualmente colabora coa Axencia Efe, así como prestou múltiples colaboracións para Webs e traballos de reportaxes para particulares.Con nós comparte unha serie de gustos e afinidades que fan desta exposición fotográfica algo un tanto especial, en canto á Taberna Ultreia se refire;antes da súa viaxe a India, foron varias as conversas que tivemos sobre o país e sobre os lugares concretos que visitamos.A volta o seu traballo fotográfico despertou en nós unha certa nostalxia por ese maravilloso universo que se chama India e que él tan ben soubo plasmar nesta serie fotográfica en branco e negro.O seu ollo sabe captar, máis alá do obxetivo unha realidade cautivadora e chea de contrastes que namora e deixa unha fonda pegada na alma de todo aquel que ten a sorte de visitar.Por todo esto recomendo encarecidamente pasarse pola taberna nestas datas, será Semana Santa e un motivo máis para visitar Fisterra e a obra dun artista que sabe ver máis alá do que aparentemente hai á primeira vista.

Outros xa tiveron a sorte de velo, non perdamos nós a oportunidade de facelo;con varias exposicións colectivas e individuais ás súas costas, damos crédito á súa calidade como fotógrafo.Éstas son algunhas exposicións que xa tiveron lugar na bisbarra:

Beirarrúas: Casa da Cultura (Laracha)
Arde co Arte: Cervecería San Juán (Carballo)
Centauros: Centro Cívico Cultural (Arteixo)
India B&N: Café Valle Inclán (Carballo)
Café Ambigú (A Laracha)

Commentarios (0)

Madrid-Barcelona 158 min Fisterra-Santiago 158 min
(Xoves, 21 de Febreiro do 2008 ás 01:16 horas.)

Con estas cifras quero dar hoxe o título a este post, pois é de todo significativo do que entenden nesta España por igualdade,xustiza e outro montón de palabras semellantes,todas elas moi ben soantes, para describir esta democracia que eles (dos políticos falo) tantas veces nomean nas súas arengas en prazas de touros e aforos de semellante índole;resulta que España somos todos, cuestionalo é pecado e cousa de tolos separatistas que o único que buscan é desestabilizar o país para convertilo noutros Balcáns ou algo parecido;reinvidicar a educación en galego xa non digamos....é que temos contactos coa esquerda abertzale;ousar facer algunha crítica á Casa Real xa é xogarse o posto de traballo, claro....e digo eu:agora veñen as eleccións e comenzan os grandes partidos políticos a facer as grandes promesas que nunca cumprirán(e digo os grandes , por que nos medios de comunicación soio parece que existan dous, o Psoe e o PP);mentres, aquí, en Fisterra, seguimos con ADSL RURAL (no caso de Sardiñeiro), sen señal na TDT(tamén no caso de Sardiñeiro)sen mexadeiros públicos no noso Laureado Faro e Patrimoniado de Fisterra, sen Autovía, e así un eterno e infinito etc que é tan longo que non chegaría todo o espacio desta páxina web para nomealo, mentras eles, os eternos mintireiros virán a pedirnos que confiemos en eles, pois eles son os únicos que pensan en nós e que teñen a receta para que as nosas vidas cambien, que nos rescatarán do olvido e do ostracismo no que nos teñen metidos dende fai séculos;eso sí, seamos leais a España, pois España somos todos, os andaluces, os cataláns e os madrileños, tamén os galegos e os de castela, todos e todas.Para rematar darei un dato que me impulsou hoxe a escribir esto:hoxe chegou por fín, con dous meses de retraso (que mágoa) o primeiro Ave Madrid-Barcelona;foron 659 Km de distancia que se percorreron en 158 minutos;loxicamente chegou con 5 minutos de adianto ao previsto;mentres en Fisterra, para chegar a Santiago de Compostela, a 90 Km tardamos aproximadamente 158 minutos.¡¡Vaia, coincidimos en algo, no número de minutos empregados!!!! Soio que nós levamos , creo sobre 10 anos esperando, agora dixeron os do Psoe que estaría para o 2012.Sendo coherentes, eso será no 2020....para cando esto sexa así, en Madrid irán á compra en naves espaciais....Nada máis amigos....

¿ESPAÑA SOLIDARIA?

BARCELONA-MADRID 659 KM 158 MINUTOS

FISTERRA-SANTIAGO 90 KM 158 MINUTOS

Commentarios (2)

ENTROIDO ULTREIA, MISTURA DE XENIALIDADES
(Martes, 05 de Febreiro do 2008 ás 16:05 horas.)

O entroido en Fisterra sempre se caracterizou pola súa singularidade,a imaxinación de cada ún dos nenos, mozos e non tan mozos que saen ás rúas para dar renda solta á súa imaxinación, enchen dunha luz especial cada ún dos locais e cada unha das rúas que ateigan durante estos días de febreiro;como non podía ser doutro xeito, a Taberna Ultreia tamén foi receptora destas xenialidades individualis e grupais que ousaron sair do armario para alegrar as máxicas e frías noites destes primeiros meses do anos;a continuación e a modo de colage un resumo deste orixinal e divertido desfile de disfraces que tivemos a sorte de disfrutar este sábado noite: