Gracias

Brindando pola victoria

Tamén estiveron os máis cativos...

Joaquim e o seu compañeiro de camiño irlandés...

Non quedou ninguén sen cava, ata as inglesas...

A familia reuniuse

Os incondicionais do Barca...

A todos eles....¡¡¡Noraboa polo triplete!!!

Cando pasamos páxina no almanaque e chega o mes de Maio o fluxo de pelegríns a Fisterra escomenza a facerse máis notable e con cada ún deles e delas chegan tamén milleiros de historias e motivacións diferentes, así como diferentes maneiras de levalo a cabo...

Xóvenes, maiores, discapacitados...

Coa soedade como compaña...

En grupo e a cabalo...

En familia...

Ao John Wayne...

Con imitadores...

En parella...

En grandes colectividades...

En bicicleta, etc.. e non falemos das diversas razóns que moven a esta xente a facelo;ao mesmo tempo, cando se achegan ata a Taberna soen contarche a ruta que fixeron e as veces as motivacións, e case nunca se esquecen de preguntarche se tí, como fisterrán o fixestes.A verdade e que a maioría de nós non o fixemos, polo que agora lanzo esta pregunta as visitantes desta páxina.¿Fixestes o camiño? De ser así gustaríame que compartírades a vosa experiencia;de non ser así..¿Que vos movería a facelo?.

Cando os lugares da nosa infancia non teñen dono, tamén os recordos vagan perdidos na memoria; sen  rumbo  fixo e a capricho dos que exercen de amos e señores de tódalas cousas corren o perigo de converterse en imaxes difusas dun pasado cada vez máis lonxano e máis dificil de atopar.

¡¡¡As terras para os que as traballan!!! reivindicabase nun tempo de esperanza;eu digo agora en tempos de cansancio e desilusión: ¡¡¡ Os lugares para aqueles que os habitan !!!

Como humanos xuntámonos fai milenios para decidir organizarnos socialmente sen percatarnos de que o equilibrio có medio onde non tocou vivir e o respeto mutuo sería o único camiño válido para poder avanzar na nosa búsqueda polo benestar.Hoxe, despois de ver pasar eses milleiros de primaveras, ese entorno que nos apertaba no transcurso da nosa vida, ten propietario e iso é a peza que non encaixa neste puzzle existencial.   

Para os fisterráns a Praia da Ribeira ocupa un lugar destacado na lista de lugares conquistados polos nenos para o seu divertimento e a súa liberdade;aquí moitos aprenderon a moverse polas augas como peixes,comenzaron a descubrir o arrezume da area bañada pola mar e a sentir a presencia das pedras no seu eterno e quedo "estar".Neste mesmo lugar, ao refuxio do mal tempo e preto de pais e nais, os nenos da miña infancia entenderon o respecto polas olas e todos esos seres que as habitaban, construíron castelos de area a semellanza dós das fábulas e borraron con pactos de vento a inquedanza de un futuro incerto e lonxano..."¿cándo seremos adultos? preguntávamonos cando non poñíamos a secar enterrados en area ou tumbados boca abaixo nas suaves pedras do pedregal".

Cando os lugares da nosa infancia non teñen dono...reivindiquemos con amor e contundencia:"Os lugares para os que os habitan".

Existen lugares que teñen tal presenza no noso medrar que non teñen dono;nin Costas, nin Portos,Concello ou Xunta poderán nunca gobernar;A Ribeira é un destes lugares nos que soio os nenos poden e non deben nunca deixar de habitar.

Outro ano máis,os fisterráns e fisterranas así como xentes da bisbarra  achegáronse a Taberna Ultreia para festexar por todo o alto o noso entroido,e así rachar có pesimismo e a tristura que asemella estar a producir os efectos desta crise no persoal;como non podía ser doutro xeito, o inxenio e o sentido do humor dos participantes desta festa tan arraigada na vila, deron renda solta á imaxinación para liberarse dos formalismos i escomenzar a rirse de ún mesmo, que, como xa sabemos, é a millor maneira de dar un poco de ledicia e luz ás nosas vidas.Como mostra delo e a modo de arquivo para a posteridade,déixovos unha pequena mostra dos diferentes persoeiros que se pasaron pola taberna para convertir un sábado calqueira do més de febreiro nunha noite inesquecible e culpable de moitas risas.

A tod@s os que vos achegástedes ata aquí:  Gracias

Namasté...benvidos ao entroido de Fisterra

¿Cómo están ustedes...?

Os Superheroes pasaron pola taberna

Hardcore rural

Tres pés para un banco

Bebeto, membro de Abba causou sensación

¿Alguén negaba o holocausto? preguntádelle a Santi

 "besos, ternura, ¡que derroche de amor, cuanta locura!"

Jesulín e Sor Julita fixeron  boas migas

.....

O meu tio Pepe Velay

Á última hora soubemos de que ían

A máquina do tempo foi o seu niño de amor

Fiebre de sábado noche..(máis ben ao día seguinte)

Fandanguillos da Ribeira

¡¡ Ándele...!!

Sen comentarios

Outra vez: ¿Cómo están ustedes...?

Artista e Jóse nunca fallan

Dous prejaseiros sen fronteiras

 Salam Malekum

Velay con Chucho

Desmadre dos 50´s

 

Unha costume arraigada en moitos viaxeiros é a de enviar postais dos lugares que está a visitar aos seus achegados;é unha maneira de compartir con éles esa maravillosa sensación que supón sempre coñecer outros recunchos do planeta,novas culturas,xentes e outras moitas cuestións que fan do viaxar unha experiencia que atrae e que invita a que sexa compartida coa xente que quere...é un dos compoñentes máxicos dos viaxes.Hoxe quero invertir a orde enviando unhas imaxes de Fisterra, esta vez sin recurrir ao carton das postais, e dende aquí, onde eu me atopo agora, pero que van destinadas a tódos aqueles que son de Fisterra pero que por diversos motivos encóntranse fóra, noutras cidades, noutros países,máis preto ou máis lonxe, pero que sínten a ausencia da súa terra nas súas vidas..invádeos a morriña, a nostalxia porque xa perderon o arrezume do salitre ou deixaron de sentir os salseiros do atlántico nas súas caras.Outro motivo polo que fago isto é que recibín os días pasados mensaxes de fisterráns que se aferran as canles dispoñibles para non sufrir a perda de contacto coa súa vila de xeito temporal, e agradecíanme este e outros espazos web, xa que para eles representan un fío conductor que impide que a súa esencia fique no olvido.Como estas semanas pasadas os temporais azoutaron as nosas costas e as nosas vilas, envíolles agora a cara máis doce de todo elo, e que non é outra que as fermosas imaxes que tamén traen consigo estos acontecementos;como todo na vida ten dúas caras, eu non lle enviarei fotos dos destrozos causados polos fortes ventos, senón todo o contrario....a beleza dunha terra que sobrevive a calquera catástrofe amosándonos imaxes que reconfortan o ánimo e osixenan a alma;para todos eles estas humildes pero fermosas instantáneas de Fisterra durante éstos días.

 

Na Praia de Arnela o mar coquetea cós cultivos

A Praia do Rostro agarda ao temporal

Comenza o espectáculo

Os barcos voltan ao porto pasando polo Km 0

En Arnela, a espuma da praia mistúrase coa inmensidade do océano.

¡¡¡ Xa estamos aquí amig@s !!!

Antes de escomenzar quero agradecer a ALEJANDRO CONDE, o diseñador desta páxina, o enorme esforzo que fixo durante este tempo que a Web estivo pechada ao  público para crear o novo aspecto que agora luce.Durante estas semanas fixo un excelente traballo, dándolle outra definición a este espacio web e dotándoo de milloras técnicas que, a verdade, non sabería como explicarvos;o que sí podo dicir é que gañou en definición i en milloras técnicas e de administración, que espero a partires de agora poder poñer en práctica.Quero tamén indicar que realizamos unha intensa labor de traducción ao Español e ao Inglés polo que xa se pode visualizar nas tres linguas;esta importantísima millora da Web xunto coa actualización en tódolos seus apartados(momentos ultreia, quen somos,Fisterra,galería de fotos,etc..)materializan todo o traballo destas semanas.

Síntome profundamente feliz  por poder retomar a actividade neste espacio, xa que, a verdade, xa tiña morriña de tódos vós.

Este barco volve a navegar e agardo sentirvos a tod@s nesta nova singladura.

Non quero rematar sen dicir profunda e sinceiramente:

¡¡¡GRACIAS ALEX!!!

Hoxe, vou escribir unha noticia sen permiso do dono da web; Antes de nada preséntome: Eu son Alejandro Conde, o programador e deseñador desta web.

Préstanos comentarvos (a min e seguro que tamén a Xosé María Velay), que en breve poderedes ter neste mesmo sitio e enderezo web, a vosa disposición unha nova páxina web para ésta vosa taberna. Entre as melloras máis salientables que poderedes observar, teredes a vosa disposición un sitio web completamente multilingüe (comezaremos a andadura co noso galego, o español e o inglés) aínda que non se descarta levalo nun futuro próximo ó alemán ou francés.

Outra das melloras salientables, será un aspecto gráfico moito máis traballado, limpo e agradábel á vista; espero que sexa do voso agrado, e confío que cando estea operativo, dediquedes uns intres a destacar ou criticar todo aquelo que vos guste ou non, co único obxecto de mellorar e facer máis cómodo esta web na que vos xogades un dos papeis máis fundamentais.

 Aqui vos deixo en primicia os adiantos gráficos que levo feitos, ainda que pode non ser o aspecto visual definitivo, e pode cambiar sensiblemente.

Ademais, cambiarase, actualizarase e pulirase o código interno da web, o que non debería ter notabilidade visual ou operativa na páxina, aínda que é o punto máis crítico e pode dar máis de algún erro.

Sen embargo, ó igual que acontece nas estradas, tódalas obras traen consigo a súa incomodidade implícita nas propias obras, é por iso que me gustaría salientar que nas próximas datas, e probable que a páxina web non estea operativa ó cento por cento, ou simplemente non se poda acceder... esperamos que saibades comprender a incomodidade das obras e procuraremos te-la páxina operativa ó antes posible. Non deixedes de visitarnos,

Alejandro Conde.

Carmiña e Velay queremos aproveitar estas datas para agradecer a vosa compaña durante este 2008 que xa está chegando ao seu fin.Durante todo este tempo, clientes e amigos fixemos posible que Ultreia sexa unha realidade que perdura no tempo. Desexamos, sinceiramente, que este manantial de vida que mimamos entre todos siga o seu curso ata acariciar o océano,este noso inmenso mar que nos aperta e nos fai máis doado e pracenteiro o respirar.
Queremos desexarvos a tod@s que disfrutes destas festas e sobre todo unha experiencia vital chea de AMOR, moito AMOR. 

O 10 de novembro de 1948 a Asamblea Xeral da ONU proclamou, quizáis horrorizada por saber ata que punto de maldade podía chegar o ser humano, pasada a II Guerra Mundial, que os dereitos humanos son unha prerrogativa absoluta para tódolos individuos, independentemente da nación, cultura ou civilización á que pertezcan.E fixoo dun xeito solemne…

No primeiro artigo afirma que tódolos seres humanos nacen libres, que son iguais en dignidade e dereitos dende o seu nacemento e que deben comportarse fraternalmente.

Este é o principio filosófico no que se inspirou esta histórica Declaración que hoxe cumpre 60 anos, e da que soio se pode dicir PURO TEATRO como ilustra a imaxe que encabeza o artigo.Lóxicamente, hoxe non prenderei ninguna vela para celebralo, pois a realidade eche ben distinta e moi alonxada dos sinceiros desexos da xente de ben.

Para probar a ineficacia dramática basta con consultar os informes de Amnistía Internacional: máis de dos mil millóns de persoas sufren actualmente a violación sistemática dos seus dereitos. A magnitude do fenómeno é crecente e afecta a un número altísimo de estados: máis de 150 de 200, incluidos os estados occidentais.As violacións inclúen unha longa serie de aberracións; entre outras, o xenocidio, a tortura, a pena de morte, as execucións sumarias, as desaparicións, os asasinatos políticos, a violencia contra as mulleres, a escravitude, a violencia contra os nenos, as execucións capitales de nenos e discapacitados, o trato inhumano e degradante dos detidos.

A traxedias do mundo son sobre todo as guerras de agresión, a fame e a pobreza absoluta e os responsaboles on maiormente os países occidentais,comenzando polos Estados Unidos e pola OTAN.Pensemos en Guantánamo, Abu Ghraib, Bagram, nas masacres en Iraq e Afganistán.Recordemos, que en  India, de 1996 a 2007 suicidáronse 250.000 labregos por culpa da fame e as débedas.A razón da súa miseria está nos monocultivos impostos polas corporacions europeas i estadounidenses.

¿Ou xa nos esquecimos de que tódolos seres temos os mesmos dereitos?.