Igrexa se Santa María das Areas, data século XII e de estílo Románico,alberga
no seu interior ao Santo Cristo de Fisterra, Santo Cristo da Barba Dourada,pe
za igual á outra que descansa en Ourense e que é perseguida pola lenda de que
lle medra o pelo e as uñas.Talla fermosa e e grande valor histórico,chegada ata
estas terras por mar segundo nos dí a historia.Neste mesmo lugar,nos seus arre
dores,aínda se celebran os maravillosos actos relixiosos da Semana Santa(Fes-
ta de Interese Turístico Nacional).O xoves santo represéntase no seu interior a
última cea , asimesmo o venres sae do edificio o sepulcro que percorrerá a vila
e voltará, escenificando a mística procesión do venres. Atópase có seu máximo
explendor, neste caso nos arredores da igrexa, o Domingo de Resurrección, on
de se representa este acto ante a presenza de milleiros de persoas que se ache
gan ata aquí, ano tras ano,para cumprir cunha tradición moi marcada na bisba
rra.Aconsello a súa visita , para poder apreciar outras tallas de importante va-
lor no seu interior, e, como non, disfrutar do seu entorno.Supón o último vesti
xio relixioso antes do ascenso ao Faro de Fisterra, fin da ruta pagana. Como
fondo, o impresionante Monte do Pindo, maxestuoso monte, que asemella to-
car o mesmo ceo.
As viuvas do mar.Esta imaxe vale por mil palabras.Víctimas dunha futura
existencia escura e triste,soitaria, sen ilusións nin expectativas de futuro;
os seus ollos reflexan todo isto: a amargura de quen agarda impacente tó-
dolos días a volta, ou non, do home ao que ama, do pai dos seus fillos, do
sustento e alimento da familia, por aquel entonces, sempre numerosas .A
resignación como filosofía de vida pero tamén a forza, a vitalidade sobre
humana para tirar adiante cós mínimos recursos nunha época onde vivir
non é facil e require moito traballo e sudor.Dende aquí unha homenaxe
a esa grande muller galega, partícipe e responsable da supervivencia en
tempos difíciles,nada imaxinable nin comparable ao que hoxe podemos
vivir.Como anécdota, as dúas ,mulleres anónimas suxetan un rosario ca
da unha delas, pois a esperanza é o último que se perde.
Mariñeiros preparando os "palangres" para ir a faenar.Esta escea transcurre
na rampa que está situada fronte a lonxa de peixes. É unha estampa típica ma
riñeira que,ao igual que moitas outras fotos, non se pode precisar á data exac
tamente.Ao fondo podemos ver aos nenos xogando no pequeno areal que serve
a outras embarcacións, cando a marea está baixa de atracadoiro.Neste mesmo
areal ,aínda se realizan diversas tarefas de manteñemento,pintado. De recente
reforma a fachada portuaria sufriu moitos cambios, dende a lonxa para a ven
ta de peixes,que resulta agora a primeira en ter características para a visita por
parte dos visitantes,onde poden observar a subasta ata novas instalación que a
fan máis práctica e cómodas.O estílo da nova fachada nada ten que ver coa des
ta foto,é unha aposta máis moderna i actual. As instalacións milloraron ,tanto
para a actividade portuaria como para o disfrute dos camiñantes, dispoñendo
dun amplo paseo peatonal e un espacio millor distribuído e aproveitado de todo
este espacio que é o porto de Fisterra.
Faro de Fisterra, guía dos navegantes e tamén posuidor dos nosos destinos,
ilumina o noso proceso vital para darlle sentido e armonía.Emblema do po
bo e icono do occidente,o derradeiro raio de luz antes da morte do sol, últi
mo suspiro do home ao atoparse có máis alá "ultreia". Eterno muxido da
vaca, elegante e tamén arrogante, reina no imperio da natureza, todo o vé
e todo,o sinte coma o terceiro ollo de Buda nas alturas do Nepal. Así é Él,
maxestuoso,bárbaro e caritativo,portador de luz i enxendro do máis noité
brego temor do home dende o principio dos tempos.Esta fotografía é un tan
to especial,pois recolle o momento en que se está construindo,é algo así co
mo captar nunha imaxe o momento da creación.
Santa Catalina ou "cabo da vila" é quizáis unha das rúas máis antiga da
vila.Por aquí non transcurreu o tempo, está igual que fai 100 anos,é mara
villosa como éla soio sabe selo. Pendente onde se suceden as casas que mi
rar sempre ao mar, baixada pedregosa i estreita,como así eran antes;posúe
unha armonía arquitectónica exemplar, ademáis de seductora pois aseme
lla invitarche a seguir baixando para atoparte con algo que descoñeces pe
ro que precisar descifrar.Actualmente nesta rúa , está a Casa do Concello,
Local de Asociación de Empresarios,Correos e como non , porque non po
día ser doutro xeito a TABERNA ULTREIA,a 100 metros do albergue de
pelegríns, da estación de autobuses, das tendas e dos restaurantes, das te
rrazas que presumen de mirar ao porto....
Dicir A Cerca en Fisterra é como dicir A Ribeira, é o mesmo, é unha auténtica
simbiose;xuntas confluen no mar para conformar un espazo acolledor,cálido e
deleitado sempre polas sonoras augas, portadoras éstas, moitas veces de amar
gas novas á futuras viuvas,que verán como as súas vidas xiran radicalmente de
sentido.Pero é así, a vida do mar. Aquí estaban os choios onde os mariñeiros e
as redeiras arranxaban os aparellos ,para ao día seguinte,voltarse a encontrar
con ese elemento tan presente na cultura celta,e por conseguinte,na galega. É
algo así como unha atracción fatal, pois que sería de nós sin él. Hoxe en día
forma parte do entorno da Ribeira, lugar frecuentado por visitantes , pois nos
arredores ún respira o auténtico olor dun lugar mítico e irepetible como supón
ser a nosa Fisterra,e digo, "a" pois ¿ non é acaso Fisterra , unha muller deita
da, agardando a ser amada?
Escea cotidiana de Fisterra, alá polos anos 20, correspondente ao Paseo da
Ribeira.Representa o día a día dunha vila mariñeira,que por queles anos vi
vía, básicamente, da loita contra as feras augas do Atlántico , que a envolve
i embriaga.Actualmente a zoa sufriu modificacións que fixeron que pase a
ser un remanso de paz, propicio para o paseo;ganándolle terreo ao mar, mú
dase en espacio para o lecer e o baño inaugural dos máis cativos,baixo aten
ta mirada dos pais. Aquí case tódolos nenos aprendimos a nadar, nesta re
collida e urbana Praia da Ribeira; flanqueada hoxe, e dende o século XVII,
polo Castelo de San Carlos(Antiga fortaleza contra as invasións francesas ,
e hoxe Museo do Mar) e o "chalé" ou "a casa de vilas", torre maxestuosa e
peculiar, carismática tamén onde as haia.