A Praza, centro neurálxico da vila durante décadas,  déixanos ver esceas de a cotío,mulleres e nenos collendo auga dunha fonte con cruceiro,todo elo de pedra, e que ainda perdura, como obxeto inmutable ante o paso dos anos,dos a contecementos vividos,actos culturais, entroidos, festasrelixiosas, bailes e labouras propias dunha fermosa vila,habitada por xentes humildes e traballadoras; tamén señoriais, como reflexan algunhas construccións,quese manteñen asimesmo,firmes ante o paso do tempo, de doces primaveras,tamén  de crueis invernos coas súas choivas e ventos agredindo aos seus adoquíns;quizáis éstos últimos foron as maiores víctimas,froito da crenza de que o progreso era sobre todo,  rachar có pasado,  dando paso  ao formigón e así aniquilar a fermosura da pedra galega,nas presente en todalas súas rúas.Os tempos cambiaron e dita praza foi perdendo o seu predominio vital  para dar  paso a outros lugares que fan da vila un núcleo máis grande e habitado.A pesares de todo,sigue sendo un máxico recuncho de encontro das súas xentes. Nunca perderá de todo o seu encanto centenario..secular diría eu.

Vista de Fisterra dende San Guillerme fai moitos anos.

Acto relixioso en honor á Virxe do Carme diante do Castelo de San Carlos

Muller de Fisterra facendo as súas labores e cazada polo fotógrafo en plena rúa.

Embarcacións antigas e traballos mariñeiros na Praia da Ribeira.

Traballos de recheo no que sería despois o porto

Instantánea dun grupo de xente na Praia da Langosteira.Tomada dende o pinar e coa vila como fondo. 

Fermosa imaxen da Ribeira e a Cerca

Panorámica antiga do que é hoxe o porto de Fisterra

Monte do cabo e faro visto dende o mar

Grupo de mariñeiros limpando o aparello.

Pepe Velay, unha personalidade do pobo,nos seus anos mozos.Ao fondo podemos apreciar como era Fisterra, sin embarcadeiros e coas casas de pedra mariñeiras bicando o mar.

Edificación singular no porto de Fisterra,hoxe reconvertido en complexo turístico pero que conserva o deseño orixinal.