As viuvas do mar.Esta imaxe vale por mil palabras. Víctimas dunha futura existencia escura e triste,soitaria, sen ilusións nin expectativas de futuro; os seus ollos reflexan todo isto: a amargura de quen agarda impacente tódolos días a volta, ou non, do home ao que ama,  do pai dos seus fillos, do sustento e alimento da familia, por aquel entonces, sempre numerosas. A resignación como filosofía de vida pero tamén a forza, a vitalidade sobrehumana para tirar adiante cós mínimos recursos nunha época onde vivir non é facil e require moito traballo e sudor.Dende aquí unha homenaxe a esa grande muller galega,  partícipe e responsable da supervivencia en tempos difíciles,nada imaxinable nin comparable ao que hoxe podemos vivir. Como anécdota, as dúas ,mulleres anónimas suxetan un rosario cada unha delas, pois a esperanza é o último que se perde.