A Bob "titasu" Marley de dúas en dúas 

A morte sempre acechando

A raiña das avellas

Ai, Juan de abuelo

Carmiña con Michael

De oriente a Fisterra

Dago, dando a nota..sen disfraz

Eche o que hai

En tempos de crise

Eses maravillosos seres animados

Intento de violación

Acto consumado

 A india e o demo

Ai, o clero

Artista, estás feito un artista

Bob,Marilyn and Amy

 Cuidadín, felinas merodeando

Ensalada de disfraces

Esos cruceiros polo nilo

Fume.....

Jo, tía

Jo,tío

Jóse, no deberías beber tanta coronita

"Mariñolas panza arriba" se toma un chocolate

O célebre compositor volve polo entroido

O Papa e o pirata

Os bombeiros apagando lumes

os catro magníficos

Adriá e Santamaría fixeron as paces

Tres cubatas...con pajita por favor

paz e amor

Vaia duas

os piratas de calcoba

Ter que traballar con estas pintas..

Tal fai o alcohol

Bicos

Xavusvin de tokio

Pablito, que bueno que vinite

Cando a xente da miña xeración éramos aínda moi cativos pasábamos o tempo de lecer xogando na Rúa da Cerca, na Praia da Ribeira, nas Margaritas ou en calquera rúa da vila, pois aínda non existía a Play Station nin os xogos On Line, polo que a nosa infancia transcurría tentando ao perigo nas rochas que embestía o mar ou escachando trompos.O que sí existían eran aqueles estranxeiros, maioritariamente centroeuropeos, que deambulaban polos recunchos máis agochados e tamén polas rúas centrais da Vila có seu aspecto case uniforme:desaliñados, có pelo longo e barba e con rostros máis blancos que os dos nosos veciños. Esos pelegríns espertaban a nosa curiosidade infantil pois sabíamos que nas súas mochilas cargaban unha morea de aventuras e vivencias das que che facían partícipe.Describíanche nun rudo español as peripecias dun camiño duro e longo, coa única referencia das estrelas, que os traía ata Fisterra....e preguntaban onde atopar o Arasolis, por onde chegar ao areal de Mar de Fóra para contemplar o solpor i experimentar o abismo,polo Promontorium Nerium, pola Ermita de San Guillermo. Nós, orgullosos do noso,prestábamonos a acompañalos, a guiarlle ata atopar esos lugares para compartir con eles a satisfacción que lles producía chegar ao fin do mundo, ao fin do camiño.Facíanos enormemente felices i esquecíamos chegar á nosa hora á casa, polo que, despois destas xornadas maravillosas e cheas de maxia tocaba a reprimenda dos pais.Falo de todas estas cousas porque estos últimos días podo ver nos xornáis a reivindicación de Muxía como Fin do Camiño por parte do seu alcalde e un grupo de persoas, tras facer unha camiñata simbólica dende Compostela.Como fisterrán síntome decepcionado e agredido, pois este oportunismo cínico non atende a ningunha realidade e paréceme ademáis deshonesta e carente de sentido común.Sen entrar en debates históricos nin políticos teño que dicir que Fisterra foi,é e será sempre unha referencia nas peregrinacións europeas e que existiu incluso antes que o Camiño a Santiago polo que todo este teatro mediático paráceme absurdo e fora de lugar.Respeto profundamente a Muxía como entidade propia ,pero creo que reivindicando a súa presencia nesta corrente humana que é o camiño, e intentando dar prosperidade ao seu pobo mediante a promoción das súas cualidades e peculiaridades própias xa sería dabondo.Xa que non temos uns dirixentes en Fisterra que se ocupen deste asunto decido hoxe facelo eu a nivel persoal.

Amigos e amigas ultreianas, non queremos deixar pasar estas datas sen compartir a sorte de poder celebralo xuntos, outra vez.Un ano máis a mensaxe repítese, e tamén os desexos de que estas festas podan ser disfrutadas sen contratempos, na compaña dos familiares e amigos, e así poder dicir...outro ano máis estamos aquí.

Bo Nadal a tod@s. 

Gracias Leo, e digo gracias porqué conquistaches o noso corazón, roubaches as nosas gargalladas e arrancaches un anaco de cada unha das almas que se deron cita na Taberna Ultreia para ser partícipe da túa proposta transgresora, orixinal, humorística e musical.Con unha posta en escea espectacular e cálida ao mesmo tempo conseguistes que viviramos unha experiencia inesquecible aos asistentes, chegados de tódolos puntos da Costa da Morte.A verdade é que xa tíñamos boas referencias dos teus espectáculos, pero, con creces, superástes tódalas expectativas creadas;durante dúas horas de concerto soubéstes conectar có público,creando un vínculo invisible pero tamén inquebrantable.Como bó malavarista do escenario chegastes aos máis xovenes, aos xa non tanto e aos máis maduros dos asistentes, acadando aplausos sinceiros e unánimes.A indiferencia non fixo presencia nunha magnífica noite que ficará para sempre na nosa memoria e nos nosos corazóns.

Fisterra e a Costa da Morte en xeral quéreche polo que xa sabes, sempre que queiras serás benvido nesta  nosa terra...agora tamén túa.

José María,Carmiña e tódolos asistentes.

Unha aperta calurosa e sorte na túa singular andadura.

Quencemento

Comenzan as primeiras cancións

O licor café sempre axuda

O punk que leva dentro sae a flote

Cambio de vestuario

Xa non colle tanta xente no local

David, artista invitado e improvisado

Ata pronto Leo...

Este venres 4 de Decembro escomenza un dos fins de semana máis longos do ano.Con motivo da Constitución e a Inmaculada Concepción alongarase ata o martes 8, polo que serán moitos os que poidan disfrutar destos días previos ao Nadal disfrutando dunhas minivacacións que nunca veñen mal para liberarse da carga do traballo ou os estudos.A Taberna Ultreia quere contribuir a todo elo ofertando un espectáculo humorístico musical a cargo de O LEO I ARREMECAGOHNA do que poderá ser partícipe o Venres 4  a partir das 23:30 horas.Leo," o cantor punk da Galiza" deleitaranos coa súa voz e a súa guitarra mediante os diferentes estilos musicais que se misturarán có humor e a retranca máis galegas para o disfrute dos asistentes;todo elo, gratuito e coa garantía dunha atmósfera festeira e propia da Taberna.

Xa sabedes ultreianos, esta fin de semana tedes unha cita na Taberna Ultreia,¡¡Non faltedes!!

VENRES 4 DECEMBRO AS 23:00 H

TABERNA ULTREIA

SANTA CATALINA 28

FISTERRA

Sobre Leo i arremecacgohna:

"Leo i arremecaghona representan unha maneira singular e moi galega de entender os espectáculos musicais e humorísticos.o seu paso por citas como o Certame de Regueifa de Valadares en Vigo ou a súa participación dentro do Festival Internacional Outono de Teatro de Carballo así como as innumerables postas en escea en lugares como a Universidade de Lisboa , na Sala nasa de Santiago na presentación de Radio kalimera ou no Castañazo de Maceda dan conta da polivalencia do artista, que mistura maxistralmente a retranca e humor máis galegos con unha posta en escea atrevida e desenfadada, apostanto por igual, tanto o punk máis galego como polo folclore máis tradicional ou o pop máis doce e melódico.Para achegarvos ao seu universo peculiar e comprometido có país podedes visitar       arremecaghona.blogspot.com"

Para tod@s clientes e amigos de Ultreia unhas postais dende este singular país.

Calor..moita calor

Carmiña i eu diante da Esfinxe de Giza

Antes de partir no Moondance Nilo arriba

Á sombra no Templo de Karnak

De camiño, estampas locais.

Máis de 40 séculos despois, os colosos perduran

Relax á bordo

Con un nativo

Entrada do Templo de Hatshepsut

A sombra, o mellor refuxio

Nas Pirámides

Oasis

Solpor no Nilo

Coas grandes Pirámides ao fondo

Despois de cumprir có ritual da sorte

Durme o centro de O Cairo

Café El Fishawi ou Café dos espellos

Ás portas da historia

Compartindo o descanso cós nenúfares

Gracias

Brindando pola victoria

Tamén estiveron os máis cativos...

Joaquim e o seu compañeiro de camiño irlandés...

Non quedou ninguén sen cava, ata as inglesas...

A familia reuniuse

Os incondicionais do Barca...

A todos eles....¡¡¡Noraboa polo triplete!!!

Cando pasamos páxina no almanaque e chega o mes de Maio o fluxo de pelegríns a Fisterra escomenza a facerse máis notable e con cada ún deles e delas chegan tamén milleiros de historias e motivacións diferentes, así como diferentes maneiras de levalo a cabo...

Xóvenes, maiores, discapacitados...

Coa soedade como compaña...

En grupo e a cabalo...

En familia...

Ao John Wayne...

Con imitadores...

En parella...

En grandes colectividades...

En bicicleta, etc.. e non falemos das diversas razóns que moven a esta xente a facelo;ao mesmo tempo, cando se achegan ata a Taberna soen contarche a ruta que fixeron e as veces as motivacións, e case nunca se esquecen de preguntarche se tí, como fisterrán o fixestes.A verdade e que a maioría de nós non o fixemos, polo que agora lanzo esta pregunta as visitantes desta páxina.¿Fixestes o camiño? De ser así gustaríame que compartírades a vosa experiencia;de non ser así..¿Que vos movería a facelo?.

Cando os lugares da nosa infancia non teñen dono, tamén os recordos vagan perdidos na memoria; sen  rumbo  fixo e a capricho dos que exercen de amos e señores de tódalas cousas corren o perigo de converterse en imaxes difusas dun pasado cada vez máis lonxano e máis dificil de atopar.

¡¡¡As terras para os que as traballan!!! reivindicabase nun tempo de esperanza;eu digo agora en tempos de cansancio e desilusión: ¡¡¡ Os lugares para aqueles que os habitan !!!

Como humanos xuntámonos fai milenios para decidir organizarnos socialmente sen percatarnos de que o equilibrio có medio onde non tocou vivir e o respeto mutuo sería o único camiño válido para poder avanzar na nosa búsqueda polo benestar.Hoxe, despois de ver pasar eses milleiros de primaveras, ese entorno que nos apertaba no transcurso da nosa vida, ten propietario e iso é a peza que non encaixa neste puzzle existencial.   

Para os fisterráns a Praia da Ribeira ocupa un lugar destacado na lista de lugares conquistados polos nenos para o seu divertimento e a súa liberdade;aquí moitos aprenderon a moverse polas augas como peixes,comenzaron a descubrir o arrezume da area bañada pola mar e a sentir a presencia das pedras no seu eterno e quedo "estar".Neste mesmo lugar, ao refuxio do mal tempo e preto de pais e nais, os nenos da miña infancia entenderon o respecto polas olas e todos esos seres que as habitaban, construíron castelos de area a semellanza dós das fábulas e borraron con pactos de vento a inquedanza de un futuro incerto e lonxano..."¿cándo seremos adultos? preguntávamonos cando non poñíamos a secar enterrados en area ou tumbados boca abaixo nas suaves pedras do pedregal".

Cando os lugares da nosa infancia non teñen dono...reivindiquemos con amor e contundencia:"Os lugares para os que os habitan".

Existen lugares que teñen tal presenza no noso medrar que non teñen dono;nin Costas, nin Portos,Concello ou Xunta poderán nunca gobernar;A Ribeira é un destes lugares nos que soio os nenos poden e non deben nunca deixar de habitar.