P�xina Principal

"Manifiesto por una lengua com�n" Un atentado contra a lingua dos meus pais, dos meus av�s.

Mon, 7 Jul 2008 02:54:36 +0200

O día 24 de xuño presentábase no Ateneo de Madrid, (non podía ser noutro lugar) un manifesto asinado por numerosos intelectuais,titulado "Manifiesto por una lengua común".

Dito manifesto é consecuencia do "apartheid" (termo usado por Paloma Díaz Sotero,xornalista do panfleto El Mundo na súa edición dixital) ao que algúns gobernos autonómicos están sometendo ao castelán, e que provoca que este destacado grupo de cabezas pensantes españois impulsen un escrito que reclama aos políticos que garantan o dereito e o deber dos cidadáns a aprender o castelán nas súas comunicacións privadas e públicas.

Forman este nutrido grupo de intelectuais xente que todos coñecemos por manifestacións similares e que coinciden na mesma motivación e propósito, e que non é outro que combater o medo á diversidade e ao pluralismo mediante o ataque, para que así , o que lles produce inquedanza, deixe de amolar, deixe de existir.

Mario Vargas Llosa,Luis Alberto de Cuenca,Albert boadella (ou Alberto Boadella?),Fernando Sabater,Rosa Díez....creo que con estos poucos xa nos facemos unha idea de por onde van os tiros.

Aproveito este espazo web para opoñerme radicalmente a este intento encuberto de destruir a diversidade e riqueza linguística existente nos diferentes povos da península, pois baseándose nunha inexistente ameaza da lingua de cervantes, intentan levar a cabo unhas reformas lexislativas que releguen a un segundo plano, por non dicir a un plano figurativo as nosas linguas maternas, pois, ao parecer, para eles, non teñen a mesma grandeza nin a mesma importancia dentro do que eles soñan aínda como a España Grande yLibre.Non existe tal discriminación en certas comunidades, é mentira,simplemente, exercense os dereitos dos que fomos privados durante moitos séculos, e dos que, gracias á perseverancia e a loita democrática conseguimos hoxe poder facer o uso que estamos facendo delas.Ler este manifesto é ler entre liñas un montón de intencións ruíns e miserables en contra da lingua dos nosos país, do legado cultural e de identidade que nos dá un caracter e nos imprime a forza dunha colectividade que goza de rasgos comúns, facéndonos membros de algo que algúns denominamos pobo.Non existe tal discriminación, é mentira;eu e toda a xente coa que convivo cada día, coexistimos en armonía expresándonos en castelán, en galego ou noutras linguas...todas elas fermosas para a creación literaria e para o don máis grande do ser humano , que non é outro que a comunicación.

Creo sinceiramente que poñer a debate este tema é de vital importancia;enumerar aquí as miñas diferencias có manifesto sería moi longo, polo que invito aos visitantes da web e aos amantes da súa lingua a ler o manifesto para poder establecer un intercambio de opinións ao respeto.Soio quixera enviarlle unha mensaxe aos que asinan este panfleto reaccionario e mediocre:

"eu son galego e a miña lingua é o galego;pero isto non é unha opción política nin unha decisión persoal, é o legado dos meus pais, dos meus avós e forma parte do meu ser e da miña comunidade na que me tocou vivir;no día a día se teño que utilizar outra lingua que non sexa a materna, tamén o fago, pero fagoo, esta vez, por unha elección, porque para mín, por encima de todo o que prima é a comunicación e o as relacións humanas para facer deste mundo un sitio millor onde vivir;non intentedes nunca aplicar esto último que dixen para xustificar o voso ruín propósito, pois lingua soio teño unha aínda que use varias, e ésta miña, non hai lei nin soldados que me consiga nunca arrebatar."

Para ler o Manifesto pincha AQUI.

FISTERRA E OS PELEGRINS

Mon, 23 Jun 2008 16:13:57 +0200

Esta imaxe foi tomada este sábado pasado na porta de entrada do albergue de pelegríns de Fisterra; sí, en Fisterra, destino de miles de camiñantes de todo o mundo que ata aquí se achegan pa disfrutar da mítica Fisterra, do final do camiño para os máis inquedos e para todos aqueles que non entenden todo un camiñar ,durante meses sen desfrutar aquí, por fín, do descanso merecido...recompensa ao esforzo realizado.

E..¿qué é o primeiro que se atopan ao chegar?:unha porta pechada.Podemos pensar que aínda non é a hora de apertura(teóricamente axustada ao establecido para albergues) e os camiñantes agardan, simplemente, a conseguir a súa fisterrana e diversa información para a súa estancia na vila.

O horario de apertura do albergue é o seguinte:

Pero non chega:aínda que cumpramos có horario establecido para este tipo de establecementos,Fisterra ten unhas características que o fan especial e diferente, e , como tal, debe saber adaptarse ás circunstancias e facer un esforzo maior para evitar todas as molestias que os pelegríns sufren.E non soio eles, senón os diferentes establecementos hosteleiros e a mesma rúa principal do pobo, que se vé, día tras día, ocupada e obstaculizada por numerosos camiñantes có seu equipaxe á espera dun albergue, que non satisface nin a terceira parte da demanda existente.A seguinte imaxe amosa o que digo:

Necesitamos a ampliación urxente do horario de atención ao público, non podemos agardar máis tempo;non podemos estar os hosteleiros facendo un traballo(información, entraga de folletos e ata cuñar as credenciais dos camiñantes)que debería facer o Concello.Necesitamos urxentemente un punto de información á altura das circunstancias, con persoas que saiban idiomas e teñan un acreditado coñecemento da zoa , cultura, historia, etc.. e non como está acontecendo actualmente.Non estou acusando aos actuais traballadores de falta de preparación, nin moito menos, pero sí eé vital a ampliación de horarios e a dotación de máis persoal para a atención de toda esta xente;na miña humilde taberna teño que lidiar , case a cotío, con moitas decepcións e ata queixas airadas, de moitos camiñantes que ao chegar, non soio , por culpa do horario, non poder recoller a fisterrana, senón que se fan eco das múltiples deficiencias no servicio de información.Non podemos estar toda a vida disculpando a falta de previsión ou vontade de aqueles a quen corresponde levar todo esto a cabo.

Non poño en dúbida que a construcción de outro albergue de máis capacidade sexa unha , non doada tarefa;tampouco imposible, soio hai que poñer todo o empeño en elo...pero Fisterra non pode trasmitir esta imaxe de caos e desorde.

Se agora, coas vindeiras aperturas de albergues de pelegríns privados, poideramos satisfacer a demanda existente, soio nos restaría dotar de persoal e información de primeira para toda esta xente:Fisterra non merece menos.

Sei que ao millor esta queixa miña caerá en saco roto, xa o fixeron outros antes e a situación sigue igual, pero a situación fai que sigamos loitando por elo.

Esto é unha crítica constructiva, soio busca unha millora nun servicio que para Fisterra é vital;non esquezamos que este tipo de cousas son as que deixan pegada no visitante...son as impresións dos que veñen os que marcan o futuro e que vindeiros visitantes podan seguir chegando ás nosas vidas, deixando riqueza económica, cultural, humana e por que nón, tamén espiritual.

Súmome entón, á historica petición feita por un compañeiro de profesión e recollida por LA VOZ DE GALICIA, xa fai dous anos,(houbo outras), e que aínda hoxe non tivo resposta efectiva.

�O CEMINTERIO MORTO?

Mon, 12 May 2008 01:21:26 +0200

Este domingo saía no xornal El Pais un artigo sobre a curiosa traxectoria dun premiado e laureado ceminterio como o de Fisterra , que , aínda sen rematar e sen darlle uso, está sendo devorado polos toxos e todo tipo de herbas nas ladeiras do monte onde está, a medias construído;nun fermoso paraxe, camiño do mítico final do camiño para miles de pelegríns que visitan a nosa vila e o noso cabo;e iso non é o peor, o peor e que ,tamén está sendo devorado pola desidia do Concello, da Diputación, da Xunta , e tamén da poboación, que como en moitas outras cousas, parece que soio sabe queixarse nas tabernas , sen facer nada máis para solucionalo.

Despois de asistir ao deterioro prolongado no tempo destos bloques de formigón, ún xa non quere plantexarse se a idea é boa ou se non;o que eu persoalmente quero é que isto remate dunha vez por todas.Canso xa de discutir sobre si a idea de que o ceminterio, unha vez rematado o proxecto, estea situado neste lugar, é a máis idónea ou non,o máis prioritario, ao meu entender, é rematar dunha vez con todo isto, pois a imaxe que estamos a dar con todo este espectáculo bochornoso é a mesma de sempre:un pobo caótico, onde nunca se remata o que se empeza , e onde a desidia impera en moitos dos aspectos das nosas vidas.

Eu, persoalmente, creo que ese mesmo proxecto rematado, con un entorno acondicionado, con uns accesos preparados ,instalacións axeitadas i en acorde có entorno sería maravilloso para Fisterra.Loxicamente tería que ser respetuoso có medio ambiente;neste senso sería moi estricto, igual que no aspecto estético.

Creo que o enclave dá de cheo coa nosa esencia mariñeira e de intensa conexión co mar co que convivimos en vida, como para non descansar preto del;sería algo así como unha simbiose final, que nos devolve á nosa orixe...

De todas formas, o que hoxe quero é alertar contra a desidia , contra a preguiza;fagamos unha consulta popular,busquemos cartos para rematar o proxecto ou descartemolo e tiremos estos bloques de formigón e deixemos que medren libremente os toxos, pero , por favor, non permitamos nunca, que o ceminterio sexa como un espello onde vexamos a nosa propia dexeneración..a nosa impotencia ou a nosa falta de valor para tirar para adiante;teñamos un pouco decencia e amor propio.

*Por certo,aparte de toxos,aos arredores dos bloques de cemento, brotan tódolos anos unhas maravillosas lavandas, que máis dunha vez, acompañaronme coa súa fragancia na taberna.

REFLEXI�NS DENDE A TABERNA

Thu, 8 May 2008 16:31:27 +0200

Atesouro no meu interior con moito agarimo, recordos, vivencias e anécdotas dos meus anos en Compostela, mentres estudaba na Facultade de Ciencias da Educación;entre outras cousas, ese foguete interior que aniñaba no meu estómago e que me orientaba ao coñecemento do todo, a experimentalo todo, a sentilo todo, basicamente, o desexo de sentir era o motor da miña vida durante ese período de tempo;o impulso por comerte o mundo era superior a calquera reflexión pousada e madura, pois ese non era o momento para elo.A música, a poesía, o sexo, a festa...todo o que se traducira en pracer, era sinónimo de vida.(o estudio e os coñecementos universitarios, tamén, aínda que non tanto a constancia en elo, nunca foi o meu forte).

Hoxe,ollando uns vellos cadernos de letras de cancións, poemas e outros escritos, reflexións de aqueles anos, atopeime con estre escrito que lle adiquei a Fisterra:

Estes meus pasos

cada día máis tolos

e soios tamén

como a sensación abrumadora

dun día de choiva

Este meu camiñar

quizáis case quedo

berra, ruxe

así o mar enfurecido

pelexa soio coas rochas

(é cedo e a porta ábrese na Insua,

dende alí ollareina deitada

agardando a ser amada

polos mesmos que a viron á sombra

antes que a Ela en persoa)

Estes meus pasos

máis fortes cada pegada

con bágoas tamén

de aqueles que deron ao fin

có seu sitio, a súa casa

Este meu camiñar

agora de súpeto namorado

silencia,rí

como aquel que xa escoita

o que sempre envexou ouvir

Esta miña gaiola

este meu lamento

Fisterra

este meu alento.

Loxicamente, non é a miña finalidade falar de poesía, e menos deste "escrito", onde eu arrancaba do meu interior unha contrariedade de sentimentos de cara ao meu pobo.Desta cuestión quero falarvos, e quero facelo, por que creo que comparto con moita xente este sentimento .

Adoro Fisterra, é a miña terra, a terra dos meus pais, dos meus avós;este fermoso lugar ten unha forza especial que me atrae dun xeito irracional.Eu coñecían a xente que non sentía isto polo pobo ou cidade da que era natural, i eu iso non podía entendelo, por que para mín, Fisterra é algo que forma parte de mín.Non é o mesmo ser de outro lugar, ser fisterrán, é ser diferente, non digo millor ou peor, pero sí diferente;por este feito síntome profundamente orgulloso , e creo que xa de por sí, imprime unha singularidade.En fín, non quero perderme por estos derroteiros..pero Fisterra e os fisterráns, aparte de ter moitas virtudes e moitas singularidades que nos fan únicos, tamén temos uns defectos e outras singularidades que nos fan únicos no aspecto negativo, e que, representando o que representamos, non deberiamos permitirnos:son moitos, vou a pararme núns poucos, a nivel de autocrítica constructiva, para intentar espertar as conciencias para estar algún día á altura do que se supón que debemos estar:

*Cando ún entra na nosa vila atópase coas rúas cheas de bolsas e latas de refrescos tirados no chan, excrementos de animais, cans ceibos e nula selección de residuos.

*As fermosas praias carecen de servicios en acorde coa súa importancia e beleza.

*A conservación do casco histórico e nefasta, o ladrillo cólase entre a secular pedra dando paso ao máis xenuino feísmo urbanístico.

*A facharda portuaria é do máis horrendo que vín nunca, e o novo porto, lonxa cibernética incluida e fora de lugar incluída,con espazos mal definidos e nada prácticos,cheo de ferro, agora oxidado, onde non se pode nin circular, nin aparcar.

*En Fisterra non existen zoas verdes, nin xardíns..a antiga praza agora é un caótico aparcamento de coches.

*Por eso non hai xardineiros,por haber soio hai un barrendeiro,Manoliño.

*Inexistencia de rúas centricas peatonais onde disfrutar de paseos sen ter que esquivar coches e camións de reparto.

*Paseos marítimos, farolas, papeleiras,etc..en estado de abandono, sen mantenemento tras ser destrozados pola falta de civismo da poboación:todos, sen excepción.

*Elementos históricos do pobo , como fontes públicas, igrexa e outros elementos que conforman o patrimonio histórico deixados da man de Deus;tampouco respetados pola poboación que non sabe distinguir un cruceiro que un muro de ladrillo.

*Escaso interese pola cultura por parte da xuventude e polas institucións, a falta dunha casa de cultura xa o dí todo.Un dato importante:non hai ningunha librería como tal en Fisterra, as que houbo pecharon por quiebra;é triste e desesperanzador , pero é real.

*Seguimos sendo unha cuna de futbolistas pero sen proxección de futuro, non se aposta por eles dende as estancias que poden facelo.

*O entorno do faro, emblema de Fisterra, e agora Patrimonio Europeo, ao meu entender, a vergoña de Fisterra;por haber, non hai nin servicios públicos, unha maravilla natural, chea de cemento e desaproveitada;un maná para os vendedores de rosquillas que fan o agosto sen licencia e sen pagar inpostos,con casetas paralizadas dende fai anos e con un cementerio premiado e que non ten luz ao parecer..en fin

*O sector pesqueiro e marisqueiro non se regula nin se regulará, a avaricia, a falta de unión, o furtivismo, a especulación e a espiral de intereses que move este mundillo nunca permitirá que se saque rendimento a este potencial marisqueiro e pesqueiro que teñen as nosas costas...serán os de fóra quen se leven os cartos..despois choraremos e pediremos subvencións.

*As grandes citas anuais corren perigo:a festa do longueirón, o entroido, o San Xoán,festa da praia, etc..van a menos, sabémolo.¿Porqué?Por que xuntos somos incapaces de levar a cabo proxectos importantes.

Amo esta terra compañeiros, pero algo falla, e temos de deixarnos de buscar aos responsables fóra, asumamos a nosa parte de culpa e fagamos o necesario para millorar as cousas.Soio así estaremos onde nos corresponde.Gustaríame non darlle a razón a esa avoa que dicía:Fisterra é especial e fermosa pola man de Deus e non pola man do home.

Non podemos vivir soio do nome;eu non estou disposto ¿e vós?

Prefiro a Fisterra que encabeza o Post

GRACIAS DON GIOVANNI

Tue, 29 Apr 2008 16:03:31 +0200

Hoxe quero falarvos de Kultpilger Wilhelm Johann Treimer,alias "Don Giovanni",natural de Bayern,Alemania, de 52 anos de idade e que dende fai moi poucos días, cumpre un ano de estancia entre nós, en Fisterra.É o señor da cazadora negra, con barba branca e boina que está á dereita na fotografía que encabeza este post.En primeiro lugar quero agradecerlle a súa colaboración na edicción do vídeo que enviamos a semana pasado a Vancouver, Canadá, con motivo do Festival "Pilgrimage", do que vos falei no artigo que precede a éste, e , por outro lado, porque descubrín, mentres traballabamos neste proxecto,máis profundamente a unha grande persoa que se esconde tras o atuendo de eterno pelegrín có que sempre envolve o seu corpo.

Don Giovanni, como quere que o chamen , chegou a Fisterra fai un ano e decidiu quedarse a vivir entre nós;lembro perfectamente esos días, agasallaba aos nenos e maiores con pinzas de colgar a roupa que el pintaba e decoraba dun xeito e con uns matíces estéticos moi particulares;o mesmo facía cando a modo de agradecemento, ún tiña a sorte de recibir unha das súas belas postais, que el mesmo creaba...e utilizaba para comenzar a crear vínculos afectivos entre él e a xente do pobo , coas que pouco a pouco ía entablando relación; a súa maneira de despedirse (ese suave roze dos dedos meñiques da mán), non sei, un montón de pequenos detalles que conforman o seu universo, sempre pacífico e sensible, flexible e risueño...como a infancia mesma.

O caso é que foron pasando os meses, e xa todos parece que coñecemos ao alemán da boina, o que sempre está sorrindo e ao que lle dá por bailar cando soa a música, ese persoaxe que paso a paso xa forma parte das nosas vidas, pero que , somentes, aínda descoñecemos moito;sen ánimo de entrar na súa vida persoal, sí me gustaría resaltar unhas realidades que están ocultas e que me impresionaron neste tempo no que tiven a oportunidade de compartir con el un montón de experiencias:

Don Giovanni é un ser excepcional, amante e respetuoso có entorno no que vive,un grande coñecedor de Fisterra;coñece cada pedra, cada recuncho do pobo, cada camiño do monte,cada sendeiro, cada praia,cada fonte perdida, cada pequeno regato que se esforza en non morrer,cada perdido lugar onde disfrutar dunha fantástica panorámica da nosa península, cada especie de árbore, de flor, de insecto , peixe e animal, cada personaxe carismático da vila, cada taberna, cada edificio público, cada plaza....e todo elo teno capturado na memoria do seu ordenador;todo elo dun xeito metodico e profesional;a súa cámara fotográfica e de vídeo acompáñano a onde vai, porque Fisterra é para él un descubrimento que lle cambiou a vida e por elo non quere que o olvido lle xogue unha mala pasada e algún día todo se perda;por todo elo o seu archivo é dun valor incalculable,traballa a reo na edicción de videos e montaxes fotográficos que envía aos seus familiares e amigos en Alemania.Tiven a sorte de poder ver moito do seu traballo e penso que Fisterra débelle algo a este altruista amante de Fisterra, que promociona Fisterra sen pedir nada a cambio, soio o amor que lle ten a esta terra.

Ao mesmo tempo penso, ...que daría eu por ter un talento como Don Giovanni, para poder promocionar as maravillas do meu Fisterra... e todo elo dende o corazón dunha persoa que non está condicionada, imparcial e non sometida a ningún tipo de influencias, nin políticas, nin persoais, nin de ningún outro tipo;tan soio un amante de Fisterra, ata tal punto, que deixou todo atrás por un sitio que se chama FISTERRA.

Por todo esto e por moito máis, hoxe quero adicar estas verbas ao, agora amigo Don Giovanni, e darlle gracias por estar entre nós;con xente como el, Fisterra é un sitio millor para vivir.

ESTAREMOS EN "PILGRIMAGE" EN CANADA

Fri, 11 Apr 2008 15:33:55 +0200

Hola amigos, supoño que non sabedes do que vos os estou a falar, pero non vos preocupedes, agora vos explico:PLIGRIMAGE é un festival de música, danza e poesía que están a organizar uns amigos pelegríns do Quebec (Canadá), chamados Fred, Suzanne e Ella, unha maravillosa familia que o ano pasado estiveron facendo o camiño dende Francia e que remataron en Fisterra, vivindo na Taberna Ultreia unhas inesquecibles veladas musicais a cargo de Fred á guitarra e a súa filla de 10 anos,Ella, ao violín;xa vos falara delo hai un tempo.Ahí van unhas fotos para refrescarvos á memoria:

Ella,Suzanne,Fred ,Velay na Taberna (2007)

Pai e filla en directo

Como vos ía dicindo, este Festival ten unha doble finalidade,cada unha delas, noble por donde se queira mirar, aínda que eu pararíame máis na segunda parte;por unha parte potenciarase o camiño como unha alternativa espiritual, cultural e humana, onde o intercambio cultural e o aprendizaxe no día a día forma parte de cada paso que ún vai dando ata alcanzar a meta que un se fixa;experiencia que se recomenda pois ao mesmo tempo é unha oportunidade única de coñecer un país como España e Galicia concretamente(palabras de Fred). as súas xentes, paisaxes e características propias que a fan un lugar especial no planeta...e a outra parte que é á que realmente hoxe quero entrar eu:recaudar fondos para unha UNIDADE DE COIDADOS INTENSIVOS DE RECEN NACIDOS PARA O HOSPITAL XERAL DE VICTORIA BC.

Victoria é a capital da Columbia Británica (no Canadá), situada na illa de Vancouver, e foi alí, onde a pequena Ella, tivo un grave problema de saúde ao nacer, e onde estivo a piques de morrer;gracias , case a un milagre, puido seguir vivindo e dando, hoxe en día , tantas e tantas satisfacións aos seus pais, que hoxe comparten con ela o seu amor polas viaxes que fan polo mundo, pola paixón pola pelegrinaxe e pola música, así como polo descubrimento e coñecemento constante de novas culturas e costumes doutros pobos que cada vez que poden visitan;Galicia e Fisterra foi un deles e nós poidemos comprobalo nas numerosas charlas que tivemos con eles, así como no contacto constante que temos vía e-mail.Son unha xente maravillosa e agora queren colaborar con ese Hospital na consecución desa Unidade de Coidados Intensivos que tanto precisa, para que outros nenos non pases polo que a súa filla pasou.Nesa tarefa están e o día 3 de Maio na Igrexa Presbipteriana de St Andrews de Victoria BC de 7:30 da mañán a 21:00 da noite a poesía, danza ,música e a imaxe encherán un espacio multicultural que buscará unha causa noble para axudar a unha comunidade a ter unha vida millor.Na imaxe que encabeza este post aparece o fabuloso cartel deste festival onde intervirán dende a nai da pequena ata poetas escoceses, músicos flamencos españois, tamén unha colaboración do poeta fisterrán Modesto Fraga, que aceptou a miña petición para facelo e un video que eu enviarei ao acto con imaxes de Fisterra e unha mensaxe dende a Taberna Ultreia, a petición de Fred e Suzanne;isto encheme de orgullo, polo que xa estou traballando en elo e brevemente será enviado o vídeo , que será proxectado nunha pantalla xigante no festival,xunto con outros vídeos enviados doutras partes do mundo.Por último dicir que xa conseguiron 23.000 dólares dos 30.000 que necesitan, polo que agardan conseguir o obxetivo, pois coas entradas ao evento e outras iniciativas que están en marcha, de seguro , todo chegará a bó porto.

Nada máis compañeiros, soio quería compartir con tod@s esta satisfación por gozar da oportunidade de colaborar nesta iniciativa tan noble que esta xente tivo a ben poñer en marcha;éstas son as pequenas cousas que fan que ún se sinta por un instante moi grande.

Se vos atrevedes có inglés tedes información pinchando AQUÍ

DIEGO NAYA PRESENTA "INDIA B&N" O 13-03-08

Sun, 2 Mar 2008 16:46:39 +0100

"Non importa que sexa na Capadoccia turca, na lonxana India ou na cercana Costa da Morte, o importante é estar ahí, onde está sucedendo algo, mirar, observar e nunha imaxe plasmar toda a esencia do que está acontecendo.O caos dunha explosión, o desconcerto dun accidente, a cultura dun pobo, o sorriso dun neno, a mirada dun ancián, e...contaxiarme, misturarme, emocionarme e intentar, con esta imaxe, transmitir todo o que eu vín e sentín nese momento...".

Así entende Diego Naya a fotografía e a súa paixón por ela.A Taberna Ultreia vai a ter a sorte de poder disfrutar dunha exposición fotográfica do seu selo titulada "INDIA B&N" a partires do vindeiro día 13 de marzo e que estará ata o 24 do mesmo mes para que poidamos disfrutar dela.Esto será na planta baixa do local,polo que vai a supoñer, ao mesmo tempo, un cambio significativo no aspecto estético do local.

Diego Naya é un fotógrafo de Laracha que traballou para diversos xornais como El ideal Gallego,Diario de Bergantiños,Dxt Campeón,El Correo Gallego,Galicia Hoxe ou Terras e que actualmente colabora coa Axencia Efe, así como prestou múltiples colaboracións para Webs e traballos de reportaxes para particulares.Con nós comparte unha serie de gustos e afinidades que fan desta exposición fotográfica algo un tanto especial, en canto á Taberna Ultreia se refire;antes da súa viaxe a India, foron varias as conversas que tivemos sobre o país e sobre os lugares concretos que visitamos.A volta o seu traballo fotográfico despertou en nós unha certa nostalxia por ese maravilloso universo que se chama India e que él tan ben soubo plasmar nesta serie fotográfica en branco e negro.O seu ollo sabe captar, máis alá do obxetivo unha realidade cautivadora e chea de contrastes que namora e deixa unha fonda pegada na alma de todo aquel que ten a sorte de visitar.Por todo esto recomendo encarecidamente pasarse pola taberna nestas datas, será Semana Santa e un motivo máis para visitar Fisterra e a obra dun artista que sabe ver máis alá do que aparentemente hai á primeira vista.

Outros xa tiveron a sorte de velo, non perdamos nós a oportunidade de facelo;con varias exposicións colectivas e individuais ás súas costas, damos crédito á súa calidade como fotógrafo.Éstas son algunhas exposicións que xa tiveron lugar na bisbarra:

Beirarrúas: Casa da Cultura (Laracha)
Arde co Arte: Cervecería San Juán (Carballo)
Centauros: Centro Cívico Cultural (Arteixo)
India B&N: Café Valle Inclán (Carballo)
Café Ambigú (A Laracha)

Madrid-Barcelona 158 min Fisterra-Santiago 158 min

Thu, 21 Feb 2008 01:16:01 +0100

Con estas cifras quero dar hoxe o título a este post, pois é de todo significativo do que entenden nesta España por igualdade,xustiza e outro montón de palabras semellantes,todas elas moi ben soantes, para describir esta democracia que eles (dos políticos falo) tantas veces nomean nas súas arengas en prazas de touros e aforos de semellante índole;resulta que España somos todos, cuestionalo é pecado e cousa de tolos separatistas que o único que buscan é desestabilizar o país para convertilo noutros Balcáns ou algo parecido;reinvidicar a educación en galego xa non digamos....é que temos contactos coa esquerda abertzale;ousar facer algunha crítica á Casa Real xa é xogarse o posto de traballo, claro....e digo eu:agora veñen as eleccións e comenzan os grandes partidos políticos a facer as grandes promesas que nunca cumprirán(e digo os grandes , por que nos medios de comunicación soio parece que existan dous, o Psoe e o PP);mentres, aquí, en Fisterra, seguimos con ADSL RURAL (no caso de Sardiñeiro), sen señal na TDT(tamén no caso de Sardiñeiro)sen mexadeiros públicos no noso Laureado Faro e Patrimoniado de Fisterra, sen Autovía, e así un eterno e infinito etc que é tan longo que non chegaría todo o espacio desta páxina web para nomealo, mentras eles, os eternos mintireiros virán a pedirnos que confiemos en eles, pois eles son os únicos que pensan en nós e que teñen a receta para que as nosas vidas cambien, que nos rescatarán do olvido e do ostracismo no que nos teñen metidos dende fai séculos;eso sí, seamos leais a España, pois España somos todos, os andaluces, os cataláns e os madrileños, tamén os galegos e os de castela, todos e todas.Para rematar darei un dato que me impulsou hoxe a escribir esto:hoxe chegou por fín, con dous meses de retraso (que mágoa) o primeiro Ave Madrid-Barcelona;foron 659 Km de distancia que se percorreron en 158 minutos;loxicamente chegou con 5 minutos de adianto ao previsto;mentres en Fisterra, para chegar a Santiago de Compostela, a 90 Km tardamos aproximadamente 158 minutos.¡¡Vaia, coincidimos en algo, no número de minutos empregados!!!! Soio que nós levamos , creo sobre 10 anos esperando, agora dixeron os do Psoe que estaría para o 2012.Sendo coherentes, eso será no 2020....para cando esto sexa así, en Madrid irán á compra en naves espaciais....Nada máis amigos....

¿ESPAÑA SOLIDARIA?

BARCELONA-MADRID 659 KM 158 MINUTOS

FISTERRA-SANTIAGO 90 KM 158 MINUTOS

ENTROIDO ULTREIA, MISTURA DE XENIALIDADES

Tue, 5 Feb 2008 16:05:04 +0100

O entroido en Fisterra sempre se caracterizou pola súa singularidade,a imaxinación de cada ún dos nenos, mozos e non tan mozos que saen ás rúas para dar renda solta á súa imaxinación, enchen dunha luz especial cada ún dos locais e cada unha das rúas que ateigan durante estos días de febreiro;como non podía ser doutro xeito, a Taberna Ultreia tamén foi receptora destas xenialidades individualis e grupais que ousaron sair do armario para alegrar as máxicas e frías noites destes primeiros meses do anos;a continuación e a modo de colage un resumo deste orixinal e divertido desfile de disfraces que tivemos a sorte de disfrutar este sábado noite:

Lozana tabernera, un Gran Duque de Válvulas , por favor...

As pistolas, por sorte eran de plástico...

Hai mulleres que despertan os meus instintos máis primarios

Foto cedida polo programa "Hormigas Blancas" de Franco en pleno extase cabaretero

¡¡ papá, machu, ponti juapu para a fotu !!

Sorbía (cubatas)Loren en sus años mozos

Nostálxico Cabaret

Os piratas do Centulo

Familia televisiva

Evocando ao Grand Casino de Shangai,Acapulco,Montecarlo...
¿ou quizáis ao Vice City da Play station?...

continuará.....

UNHA HISTORIA DE AMOR EN ULTREIA

Tue, 22 Jan 2008 17:07:46 +0100

É ben sabido por todos que, ao igual que a morte, o amor, cando chega, non avisa;e iso faino un algo especial,polo seu selo único, impredecible.tamén é sabido que Fisterra é un lugar que atrae a numerosos visitantes cada ún chega por un motivo diferente,úns movidos por unha promesa, outros pola curiosidade de coñecer a
fin do camiño, por turismo,por darse unha homenaxe de marisco
e bos peixes ou por inquedanzas de tipo máis espiritual,etc..

pero o que ún nunca sabe é o que se levará cando abandone este máxico lugar para voltar á rutina das súas vidas nos seus respe
ctivos países.Moitos mercan souvenirs nas tendas da vila tentan
do portar con eles un anaco deste fermoso lugar, que sempre dei
xa pegadas na alma,outros cando desfán as maletas ao chegar á casa atopan os papeis onde anotaron os números de teléfono e os enderezos dos amigos que se atoparon nesta vila hospitalaria e familiar;ao mesmo tempo, todos e todas deixan unha ínfima por
ción do seu ser nesta pequena terra chamada Fisterra ( terra de poetas).

O caso que hoxe me leva a compartilo con todos vós aféctame persoalmente pois coñezo ós implicados e prodúceme unha gran
de satisfacción persoal que se producira na Taberna Ultreia.

Claudio é un mozo de Cerdeña que chegou facendo o camiño este verán;quedou fascinado con Fisterra, coas súas xentes, coa pai
saxe, coa súa idiosincrasia e toda a vitalidade da que se pode embriagar;tiña previsto unha estancia de unha semana pero as cousas fixeron que estivera ata uns días antes do Nadal;lembro
que inviteino a unha presentación duns poemarios de autoresga
legos que se ían a levar a cabo na Taberna Ultreia; alí estivo i escoitou recitar a Rafa Villar e a Modesto Fraga...pero tamén co ñeciu a Dominika Dery..

Ela , nacida en Praga no 75, autora tamén tamén de catro anto
loxías poéticas checas e dunha obra de teatro, ademáis dunha
fermosa novela traducida a máis dunha ducia de idiomas titula
da "Los duldes de mi infancia"(Recuerdos de una niña en Praga)
da que temos sorte Carmiña i eu de ter un exemplar en castelán
adicado.Como bailarina do Ballet Nacional Checo é sensible á
toda expresión artística polo que tras facer o camiño alí se pre
sentou e casualmente comenzaron a falar na barra do establece
mento;días despois chegaban as festas do Nadal.Os dóus deci-

diron ir a ver ás súas familias e reencontrarse en xaneiro en Fis
terra.Así foi;volvemos a velos , a ter conversas sobre a vida,so
bre os proxectos e as inquedanzas de cada ún...fai uns días co-
municábannos que tomaron unha decisión:íanse a vivir xuntos
a Santa Magdalena, unhas Illas de Cerdeña, os seus proxectos
son reunir cartos, profundizar no seu amor e poder levar a cabo
o seu proxecto que non é outro que instalarse en Fisterra a fa
cer máis sólido o seu amor;se algún día teñen unha filla de se-
guro lle chamarán Fisterra;eso dixeron;nós dende aquí desexá
moslle o millor e moita sorte no seu novo camiño.
ULTREIA!!!!!!!!